Icchak Jakow Rabinowicz
Biografia
Icchak Jakow Rabinowicz urodził się około 1915 roku w Parczewie jako syn Nossona Dawida Rabinowicza, chasydzkiego rabina. Wychowywał się w Siedlcach, a po śmierci ojca w 1930 roku zamieszkał wraz z rodziną w Warszawie przy ulicy Gęsiej. Prawdopodobnie kształcił się w jesziwie Chachmei Lublin.
Podczas agresji III Rzeszy na Polskę służył jako ochotnik w straży pożarnej podczas obrony Warszawy. Następnie przebywał czasowo w sowieckiej strefie okupacyjnej, po czym wrócił do Warszawy. W getcie warszawskim pracował w warsztacie braci Landau przy ul. Gęsiej 30.
Został deportowany do obozu zagłady w Treblince, gdzie przydzielono go do grupy zbierającej ubrania i rzeczy osób skierowanych do komór gazowych. Nie był bezpośrednim świadkiem procesu eksterminacji, ale inni więźniowie poinformowali go o losie deportowanych. Przebywał w obozie bardzo krótko, być może tylko jeden dzień, po czym uciekł, ukrywając się w stertach ubrań ładowanych do pociągów wracających do Warszawy.
Po powrocie do getta warszawskiego w drugiej połowie września 1942 roku, skontaktował się z krewnym Jehoszuą Rabinowiczem i zdał relację z pobytu w obozie. Jego relację odnotowali między innymi Emanuel Ringelblum, Abraham Lewin i dr Hillel Seidman. W celu weryfikacji wysłano emisariusza do Sokołowa Podlaskiego, który odnalazł innego uciekiniera, Azriela Wallacha, potwierdzającego jego słowa. W archiwum getta warszawskiego zachowała się anonimowa relacja przypisywana Rabinowiczowi.
Dalsze losy Icchaka Jakowa Rabinowicza nie są znane.